PATRZąc

Egipt trip - podsumowanie

2012-01-29T19:04:00.003+01:00

Czy warto samodzielnie pojechać do Egiptu?

PLUSY

No jasne :-). Warto i w dodatku jest to łatwe i bezpieczne. Bardzo łatwo jest dotrzeć i zwiedzać wg klasycznego programu - Aleksandria, Kair, Luksor, Asuan czy kurorty nadmorskie. Pociąg pierwszej klasy Kair-Luxor dowiezie was bezpiecznie i komfortowo, a wygodne autobusy krajowych przewoźników świetnie sprawdzają się na pozostałych trasach.

Rafa podobno jest nieprawdopodobna a zabytki rzeczywiście robią niewyobrażalne wrażenie. Jeśli dodasz odrobinę wyobraźni to potęga tysięcy lat kultury wciska w ziemię. Bezwzględnie jest co oglądać.

Poza zabytkami jest też krajobraz i dla niego też warto.

Zdecydowanie trudniej jest zwiedzić pustynię zachodnią - oazy są dostępne komunikacją lokalną ale do zwiedzanie ciekawych miejsc potrzebujesz już auta z napędem na 4 koła i przewodnika. Koszty rosną, a hotele nie zawsze sa komfortowe (albo tanie).

Ale czym trudniej tu dotrzeć - tym większa satysfakcja z zobaczenia takich cudów natury jak biała i czarna pustynia.Można zwiedzać na kilka sposobów:

jedziesz z plecakiem, szukając noclegów z miejsca na miejsce (największa swoboda, czasem ryzyko braku miejsc w dobrych hotelach)
jedziesz ze zorganizowaną wycieczką lokalnej agencji ( np wynajętym jeepem) - wszystko masz zorganizowane ale ceny zabójcze
forma pośrednia: wynajmujesz sobie przewodnika płacąc z góry za cały przejazd. Przewodnik organizuje przejazdy lokalnym transportem, hotele, lokalne wycieczki itp. Nie musisz sie niczym martwić, cena jednak wg mnie i tak duża - za 20 dniowy objazd 3000-4000 dolarów.

MINUSY

Najbardziej irytujące były kontakty z ludzi związanymi z turystyką, których spotkaliśmy podczas trasy. Niestety większość naciąga turystów i to nie 2-3 krotnie, ale próbując wysępić kilkanaście razy więcej niż dana usługa/produkt jest warta. Często nie tylko sugerują większa cenę - ale wprost kłamią, oszukują i wypierają się w żywe oczy. Gdy jesteś w Egipcie 3 lub 4 tydzień i znasz już realność, to dokładnie wiesz kiedy ktoś kłamie straszliwie, ale nadal to się dzieje i dzieje, wystawiając odruch ufności na ciągłe zawody. Zawsze, gdy ktoś wydaje się bezinteresownie chce ci pomóc i naiwnie się na to zgadzasz - kończyło się to oszukaniem nas lub próbą wyłudzenia pieniędzy. Pod tym względem było mi tu trudniej niż w Indiach - a myslałem, że to nie możliwe. Policja turystyczna nie zna angielskiego, a Egipcjanie wspierają się wzajemnie i zawsze są lojalni jedynie wobec siebie.Te uwagi dotyczą ludzi "zawodowo" kontaktujących się z turystami - taksówkarzy, hotelarzy, strażników, konduktorów, sklepikarzy itp itd.

Są zepsuci przez turystów. Jak to się dzieje?

Kair jest stolicą Egiptu. Średni dochód roczny plasuje Kair (wg wyników badań Brookings Institution zawartych w raporcie Global Metro Monitor 2011) na ostatnim, 200 miejscu rankingu spośród uwzględnionych miast. Średnio 1900 $ rocznie na mieszkańca, tj. ok 160 $ dochodu miesięcznie, tj. ok 5 $ dziennie. To oznacza dochód dzienny na poziomie 10 LE.

Widziałem wielu turystów z USA, Francji rozdający napiwki w wysokości 5-10 $ czy Euro, bo dla nich to niewielkie kwoty podczas swojej typowej tygodniowej wizyty w Egipcie. Jednak tym sposobem uczą miejscowych że warto żebrać, prosić oraz kłamać i wywierać presję na kolejnych turystów - bo gra warta jest świeczki.Wysokość możliwych dziennych zysków z napiwków przebija średnie miesięczne wynagrodzenie.

I wszystko jasne.

Na szczęście gdy spotkasz kogoś kto nie zna angielskiego i na co dzień nie kontaktuje się z turystami - doświadczysz nieprawdopodobnej życzliwości, gotowości do kontaktu i pomocy i zaciekawienia.

No i nie należy zapominać o cudownie życzliwym, towarzyskim i otwartym beduinie na górze Synaj. Ale to zawdzięczamy trawie. I jej wpływowi na naturę ludzką.

Kair (Cairo)

2012-01-20T23:10:00.001+01:00

Kair jest nieprawdopodobnie olbrzymim miastem, w całej aglomeracji mieszka niemal 20 mln ludzi. Kontrasty, jak w każdym olbrzymie.

klatka schodowa w Cairo Downtown Hotel, nie jest zbyt zachęcająca ale kiedyś to musiało być coś.

Dahab, Blue Whole

2012-01-20T19:27:00.001+01:00

60 metrowa dziura otoczona kolorową rafą pełną życia. Podobno raj dla nurków i mekka snurków. Wierzę na słowo.Pół godziny drogi od Dahab.

Trawa na Świetej Górze (Mount Sinai)

2012-01-20T18:32:00.000+01:00

Palenie trawy to ostatnio popularny temat w polskiej polityce. Jak się okazuje mozna palić trawe nie tylko w sejmie ale i na świętej górze Synaj. Ale po kolei.
Kolejna możliwa jednodniowa wycieczka z Dahab to zwiedzanie Klasztoru Świętej Katarzyny (otwarty od rana do 12.00 w południe), wspinaczka na Górę Synaj (2285 m npm) i podziwianie zachodu słońca.

Klasztor, choć jest najstarszym działającym klasztorem katolickim i cały przesiąknięty jest postaciami i wydarzeniami biblijnymi ogląda się przez 20-30 minut (za darmo). Dodatkowo warto wykupić bilet do muzeum wspaniałych ikon, ksiąg i przedmiotów liturgicznych. Powalające są szaty liturgiczne zdobione mistrzowsko i iście bizantyjsko.
Do standardowego zwiedzania udostępniona jest mała część Klasztoru - przedsionek i studnia Mojżesza, Kościół ( ciekawy i z zakazem robienia zdjęć) oraz odszczepka "krzewu gorejącego".

Swoją drogą jedyny krzak tego gatunku rosnący na całym półwyspie Synaj, i pomimo prób nie przyjął się nigdzie indziej poza Klasztorem Świętej Katarzyny
Wspinaczka na Górę Synaj bardziej ciekawa widokowo trasą po schodach (krótsza, ale bardziej stroma) zajmuje 2,5 godziny

Na szczycie nie ma szczytu jako że jest zbudowany małym kościółkiem i kwadratowym meczetem. Brzydko, ale widoki wspaniałe. Zabawa zaczeła się gdy czekaliśmy na zapleczu teehouse'u na resztę naszej małej grupy i mieliśmy czas zakolegować się z beduinami. palili trawę, częstowali a jako że dobrze się dogadywaliśmy dali też zawiniątko na dalszą drogę. Trawa na górze Synaj jest mocna i szorstka.

Z czasem zdjęcia stawały się coraz mniej wyraźne.:-)

White Canion (Dahab) i pseudo Kolorowy

2012-01-20T17:43:00.000+01:00

Z Dahab łatwo wykupisz jedno i półdniowe wycieczki do różnych polecanych miejsc. Rozreklamowany jest Biały kanion ale jeszcze bardziej Kolorowy Kanion. Wszystkie biura oferują wyjazd jednodniowy do białego i kolorowego kanionu - co jednak jest jak zwykle tutaj szwindlem. Prawdziwy Kolorowy Kanion leży blisko Nuwejby i to z niej łatwo zorganizować do niego wycieczkę, nie da się w jeden dzień zwiedzić Białego i Kolorowego - więc organizatorzy zabierają turystów do Białego Kanionu oraz do małego kanionu z kawałkami kolorowych skał który po prostu nazywają Kolorowym Kanionem. Jest on o wiele mniejszy i mniej kolorowy od oryginału, ale o dziwo większość wykupujących te wycieczki w ogóle się nie orientuje w tym zamieszaniu. Fotki z wycieczki:

Biały Kanion

Dodatkowo po przejściu Białego Kanionu odwiedza się małą oazę Ajn Kudra i wchodzi na wysoki punkt widokowy

Dodatkowo w trakcie dnia przewodnik może pokazać wam "grzyba" lub kawałek wydm. Zabawa gwarantowana.

Potem obiad w mini osadzie beduińskiej i coś co udaje Kolorowy Kanion

Dzień był długi i ciekawy. Warto.

Dahab via Hurghada

2012-01-20T02:13:00.000+01:00

Z Luxoru przejechaliśmy autobusem do Hurghady (5-6 godzin jazdy z kilkoma postojami) i nie obyło się oczywiście bez przygód. Np. ciekawa była wymiana koła w bazie transportowej linii Upper Egipt

oraz jej toalety

ale takie rzeczy się w drodze zdarzają.
Hurghada z punktu widzenia turysty plecakowego jest absolutnie żadna i trzeba z niej uciekać jak najszybciej się da. Prom na Synaj jest stosunkowo drogi (250 LE w jedną stronę) ale za to wyraźnie skraca czas w porównaniu z podróżą autobusem Hurghada-Suez-Sharm el Sheikh (w sumie ponad 11 godzin a niekiedy z noclegiem w Suezie - 2 dni)Dostęp do morza blokują hotele, a na plaże możesz się dostać gdy wykupisz bilet, co stawia Bałtyk w zdecydowanie lepszym świetle.

Oczywiście jak się człowiek postara to da się i tutaj spotkać kawałek prawdziwego życia.

Rybacy nic od ciebie nie chcą, cieszą się ze swej pracy i chętnie pokazują jej efekty.

Gdyby ktoś zastanawiał się czy warto popłynąć na oglądanie rafy łodzią z podwodną częścią - to zdecydowanie nie warto. Widok jest żaden, i choć ławice ryb ratują nieco sytuacje to pozorna monochromatyczność rafy (światło i szyby) absolutnie odrzuca.

Dahab jest zdecydowanie przyjemnym miejscem na pobycie i wypoczynek. To tez dobra baza wypadowa do lokalnych wycieczek. Pełno tu restauracji, biur turystycznych, małych hotelików i przede wszystkim szkół i biur nurkowania.

Abu Simbel

2012-01-18T11:51:00.000+01:00

Asuan jest bazą wypadową na zwiedzanie Abu Simbel na południu, oraz świątyń położonych wzdłuż Nilu, na północ - głównie Kom Ombo, Idfu i Isny .Do Abu Simbel (300 km na południe) najbardziej komfortowo jest dostać się ze zorganizowaną jednodniową wycieczką autokarem lub minibusem. (Dla chętnych są też loty z Asuanu do Abu) Wycieczki sprzedają wszystkie hotele kantując niemiłosiernie turystów na cenach. Miejsce w busie kosztuje ok. 35-45 LE w zależności od standardu auta, ale hotel może ci sprzedać wycieczkę za 100 LE od osoby (ok. 60 PLN) lub za 60 Euro jeśli jedziesz autobusem. Wszystkie auta jadą o tej samej godzinie, ta samą trasą i zawsze jest tyle samo czasu na zwiedzanie. Jedyną realną różnicą bywa lunch w cenie wyjazdu i w biletach za 60-70 Euro wliczone wejście do świątyń, co w żaden sposób nie uzasadnia oczywiście tak wysokich cen. Acha - my zapłaciliśmy za wyjazd 50 LE od osoby :-)

Swoją drogą bilety wstępu do Abu Simbel były najdroższe ze wszystkich miejsc jakie zwiedzaliśmy (w środku oczywiście nie można robić zdjęć nawet bez lampy) - chyba 95 LE od osoby, potem kolejne miejsca w drożyźnie to Dolina Królów i Karnak. Średni bilet do zabytku to zwykle ok. 35-40 LE. Wyjazd w konwoju ze względu na bliskość granicy, o 6.30, potem 2,5 godziny jazdy i powrót po 2 godzinach zwiedzania. Wydawało mi się początkowo, że to za mało czasu i chciałem jechać na dwa dni (wtedy trzeba nocować w Abu) ale zdecydowanie nie jest to konieczne. W Abu poza Świątyniami Ramzesa II i jego żony Nefretari nie ma wiele do zobaczenia, więc w zasadzie jedynym sensem zostawania na miejscu może być chęć pobycia dłużej w pobliżu Zwrotnika Koziorożca. Same świątynie mają lepszy PR niż na to wg mnie zasługują - rzeczywiście jest niezwykłe, że zostały przeniesione z zalanych terenów i wiernie odtworzone (łącznie z usypaniem sztucznej góry w której można było ulokować świątynie) i wyróżniają się architektonicznie , ale wrażenie sztuczności otoczenia niszczy nieco klimat. Świątynia Ramzesa II

Posąg pierwszy z lewej ma dobrze zachowaną i pięknie wykonaną twarz

Mniejsza świątynia Nefreteri

Poniższe zdjęcie potwierdza tezę o interwencji kosmitów. Ludzie tak nie wyglądają :-)

Kom Ombo, Idfu - Horus Temple

2012-01-18T11:05:00.002+01:00

Do Abu jak i do świątyń na północy od Asuanu można też dotrzeć podczas rejsu statkami-hotelami, co jest mocno kosztowną i luksusową wersją zwiedzania, albo podczas rejsu feluką - co brzmi bardzo romantycznie ale wymaga samozaparcia i szczęścia w doborze sternika (załogi czasem gotują posiłki w korzystając z wody czerpanej z Nilu, śpisz pod gołym niebem itp.) i chyba jest lepszym rozwiązaniem w cieplejszych miesiącach.

My zdecydowaliśmy się na taksówkę powrotną z Asuanu do Luksoru, po drodze robiąc dwa długie postoje na zwiedzanie świątyń, co jest bardzo wygodną opcją gdy ma się ciężkie plecaki. Cena startowa to 400 LE, spokojnie można wytargować na 300 co jest normalną ceną za ten przejazd, ale da się taniej. My jechaliśmy przyzwoitym autem (nowe mitsubishi) z anglojęzycznym kierowcą za 250 LE - co okazało się ceną graniczną, ale starego peguota pewnie dałoby się znaleźć za 200.

Po drodze dwa postoje. Pierwszy w Kom Ombo - bardzo ciekawa, podwójna świątynia, ze świetnie zagospodarowanym terenem dookoła niej (estetyczne stragany, kawiarnie ogrodowe).

Zbudowana symetrycznie i poświęcona dwóm parom (triadom) bóstw przez co ma dwa naosy - pomieszczenia dla barek bogów obok siebie. Wszystkie inne świątynie jakie zwiedzaliśmy miały tylko jedno takie pomieszczenie i jeden ciąg korytarzy prowadzący do niego

przy okazji Kom Ombo w XIX wq wyglądało tak

a teraz wygląda tak (prawdopodobnie moje najlepsze zdjęcie kolumn):

Kolejnym miejscem koniecznym do zobaczenia jest świątynia Horusa w Idfu. Łatwo ją rozpoznać po charakterystycznych posągach Horusa

Wejście prowadzi nas poprzez frontowy plac pełen ruin i pierwszy pylon na dziedziniec

dalej przez kolejny pylon do sali kolumnowej aż do pomieszczenia na barkę boga - która co przedziwne jest w świątyni nadal i prezentuje się wspaniale.

ale to co na mnie zrobiło kolosalne wrażenie to oczywiście nieprawdopodobne kolumny. W świątyni zachował się dach co daje wyobrażenie o klimacie jaki mógł tu panować tysiące lat temu.

(jednak to chyba to zdjęcie poniżej, to moje najlepsze zdjęcie kolumn)

Świątynia jest piękna i bardzo klimatyczna

Asuan, wyspy Kalabisza i File

2012-01-18T08:50:00.000+01:00

Zwiedzanie świątyń na wyspach jest wyzwaniem bo trzeba się jakoś na te wyspy dostać. Najpierw ok. 30-40 minut taksówką a potem łodzią motorową.

Oczywiście zabawa z negocjowaniem ceny łodzi jest standardem, bo ceny są tak wysokie jak tylko turysta jest w stanie zapłacić. Świątynia Kalabisza jest dostępna z małej przystani gdzie była tylko jedna łódź, wiec za dużo alternatyw w negocjacjach nie mieliśmy. Na szczęście spotkaliśmy parę turystów, którzy też chcieli zwiedzić to miejsce i podzieliliśmy się kosztami.

Świątynia nie jest jakoś bardzo interesująca ale położenie czyni ją atrakcyjną. Reklamowany jako świetny - widok z dachu świątyni (gdzie można się dostać po zapłaceniu bakszyszu strażnikowi, albo jak w moim przypadku również od wielkiego święta za darmo) jest słabiutki.

Zdecydowanie bardziej warta odwiedzenia jest świątynia Izydy na wyspie File. Jako że tu już jeździ dużo turystów to łodzi na przystani masa - i absolutnie żadnej konkurencji. Kierowcy łodzi są w mafijnej zmowie, i dopiero po mocnej awanturze osiągam cenę 50 funtów w dwie strony (przy początkowej, nie negocjowalnej z ich strony cenie 120). Awantura była mocna bo zostało mało czasu do zwiedzenia świątyni a sytuacja niekomfortowa - bilety kupuje się na brzegu, potem idziesz do przystani a czy dostaniesz się na wyspę czy nie zależy już tylko od sterników i ich warunków.

Ale jak widać wyzywanie ich od mafii i grożenie policją turystyczna bywa skuteczne (choć nie przysporzy wam sympatii tubylców)

Sama świątynia jest duża i bardzo warta zwiedzenia. I jestem coraz lepszy w fotografowaniu kolumn.

Asuan (Aswan)

2012-01-17T17:35:00.000+01:00

Asuan jest wspaniale ulokowany nad Nilem. To królestwo feluk (specyficzne płaskodenne żaglówki), łodzi motorowych i olbrzymich hotelowych statków wycieczkowych. Szczególnie malownicze jest połączenie wód Nilu z drugim piaszczysto-wydmowym brzegiem

Jest kilka ciekawych wysp tuż obok centrum, ale jest też wiele interesujących wysp ze świątyniami przeniesionymi z terenów zalanych po wybudowaniu tam asuańskich. Powstał olbrzymi zbiornik, a wierzchołki wzgórz stały się wyspami. Olbrzymie nakłady finansowe włożono w utwardzenie kamieni, pocięcie ich i przeniesienie całych kompleksów świątynnych w inne miejsca - najbardziej spektakularne działanie to oczywiście Abu Simbel.

Po drugiej stronie Nilu, poza wydmami i lokalnymi zabudowaniami jest też kompleks grobowców dostojników. Z wielu grobów tylko pojedyncze są dobrze zachowane

naj, naj cd

2012-01-14T17:50:00.000+01:00

Na zachodnim brzegu są dwa miejsca często pomijane przez zorganizowane wycieczki pędzące do Doliny Królów i świątyni Hatszepsut zresztą wartych zobaczenia.
Dolina Królów, widok z otaczającej ją wzgórz:

Grobowce są zachowane w zaskakująco dobrym stanie (tj. płaskorzeźby na ścianach, hieroglify i kolorowe rysunki - niestety obowiązuje absolutny zakaz robienia zdjęć, nawet bez użycia lampy. Zupełnie niezrozumiały zakaz biorąc pod uwagę oświetlenie ścian zwykłymi świetlówkami. Szkoda bo wnętrza są bardzo widowiskowe

Jedno z tych dwóch miejsc to Ramesseum - prawdopodobnie najbardziej romantyczne ruiny w okolicy i częsta inspiracja dla artystów (malarzy i poetów). Rzeczywiście jest to spokojne i ciche miejsce, zdominowane przez pozostałości wywróconego, olbrzymiego posągu Ramzesa.

Świetne miejsce i bardzo warto je zobaczyć. Kolejnym takim punktem, które z absolutnie niezrozumiałych względów nie jest uwzględniane w wycieczkowych trasach (ale i dobrze, bo dzięki temu jest tu też spokojnie i cicho) jest Medinet Habu - świątynia Ramzesa III, absolutnie wyjątkowa ze względu na bardzo dobry stan zachowania murów i malowideł. Gdzieniegdzie widać nawet białą farbę tła co jest bardzo rzadkie w otwartych pozostałościach. Miejsce bardzo klimatyczne!

po prostu mleko i miód

miejsca naj czyli - Luxor, Karnak i west bank

2012-01-14T14:19:00.002+01:00

Dotarliśmy na Synaj wreszcie do fajnego hotelu z ogrodem, internetem, kumatą obsługą i wszystkim co się chce. Ale po kolei.Lista naj.

Największa obecnie do zwiedzania pozostałość kompleksu świątynnego - Karnak. Imponująco rozległe ruiny, świetna szkoła robienia zdjęć lasu kolumn gdy nie masz miejsca aby się cofnąć. innymi słowy - nie da się oddać realnego wyglądu, trzeba próbować oddać klimat. Ale akurat Karnak nie jest miejscem które ma najlepszy klimat. Jest to za to standardowy punkt absolutnie wszystkich wycieczek do Luksoru. Słusznie, ale ja polecałbym koniecznie też inne.Karnak kiedyś był jakos taki we frqagmenciku (1/20 ?)

teraz wygląda to tak

No wiec jak widać Karnak jest olbrzymi. Można godzinami po nim chodzić i godzinami zamieszczać zdjęcia. Na zachodnim brzegu Nilu mieści się największe chyba na świecie muzeum pod otwartym niebem - jak lubią się tu chwalić. Dolina Królów, Dolina królowych, Świątynia Hatszepsut, Medinet Habu, Ramesseum, grobowce dostojników i dziesiątki chyba innych stanowisk archeologicznych.kolosy Mnemona stoją sobie przy drodze, w szczerym polu bo cała reszta świątyni (jeszcze większej od Karnaku - zniknęła)

Najwspanialsze lokalizacyjnie miejsce to zdecydowanie Swiątynia Hatszepsut, genialnie lokowana, bardzo prosta i przez to absolutnie ponadczasowa konstrukcja.

inne ciekawostki w kolejnej notce

Luxor Temple

2012-01-06T11:09:00.000+01:00

Luksor otwiera się na turystów Świątynią Luksorką wyeksponowaną nad samym Nilem i doskonale widoczną z każdej strony. Imponujące pylony i kolumnady prowadzą przez kolejne pomieszczenia do głównej komnaty świątynnej.

Rzeźbione kolosy faraonów witają od progu i wewnątrz.

Przed wejściem 25 metrowy obelisk choć oryginalnie były dwa, ustawione symetrycznie. Drugi zabrali w 1835 roku francuzi i postawili sobie w Paryżu na placu Zgody. Cudowny symbol zgody - jak dla mnie bardziej złodziejstwa . Tu jest miejsce gdzie on pasuje i powinien stać nadal. Zresztą polityka kolonialna Anglii i Francji była identycznie rabunkowa.

Obelisk u podstawy ma wyrzeźbione 4 pawiany, każdy miał penisa w wzwodzie, co jednoznacznie dokumentuje czego symbolem jest cały obelisk. Francuzi odrąbali penisy jako rażące ich moralność.

Rozmach daje przeczucie dawnej świetności i potęgi. Oryginalnie Świątynia połączona była aleją sfinksów z odległą o 2,5 km Świątynią w Karnaku. Cudownie byłoby zobaczyć to w czasach ich świetności.

przez nic gdzieś

2012-01-05T23:23:00.000+01:00

Z oazy Charga do Luxoru jest około 350 km nową drogą. Droga czasem jest czynna a czasem nie (decyduje o tym wojsko), w połowie kilka kilometrów w remoncie, ale całość generalnie w dobrym stanie. Prowadzi przez pustkowie, co godzina i częściej ustawione posterunki kontrolne zabezpieczają całą trasę.

Jako że droga czasem działa a czasem nie - nie ma na niej publicznego transportu. Można przejechać tylko wynajętymi autami (vany lub taksówki) -oczywiście wynajętymi za straszne pieniądze. Ale po pewnych kombinacjach zamiast płacić początkowych 500 funtów egipskich, albo okazyjnych 400 - płacimy 175. Talenty negocjacyjne się przydają.

Droga wygląda jakoś tak:

i prowadzi przez takie okolice

Mieliśmy wyruszyć o 7.00 ale taxi przyjechała o 7.40, Kierowca całą drogę palił papierosa za papierosem nie reagując na protesty. Za to miał stale otwarte okna więc świeżego powietrza była aż nadto. Przy okazji powietrze było lodowate i przenikliwe. W całym, całkiem nowoczesnym aucie (klima, automat, skóra) śmierdziało oparami benzyny ale na szczęście nie podpalały się one od kolejnych papierosów. Kierowca w czasie drogi pił herbatę zrobiona przez wojsko na punkcie kontrolnym, jadł śniadanie, śpiewał, opowiadał non stop i równocześnie rozmawiał przez komórkę, jadł daktyle i czasem robił postoje aby pogrzebać w bagażniku naprawiając cieknący bak (ale nic to nie dawało). Naprawiając bak nadal palił papierosa.Gdy dotarliśmy do Luxoru po 4 godzinach jazdy, miasto wydało się nam szczęściem i cudem. Po spacerze wiem że rzeczywiście jest świetne. Komfort bycia tu nie na wyciecze jednodniowej i bez pośpiechu - bezcenny.

Z Ad Dachila do Al Charga

2012-01-04T21:23:00.000+01:00

Czyli ze środka pustyni do zewnątrz. Z Mut nie udało nam się złapać mikrobusa tylko dziwną taksówkę ze starego peguota. Standardowo wozi 7 osób i kierowcę, my jechaliśmy w sumie w 9 osób. O dziwo - było komfortowo, w najlepszym środkowym rzędzie. Najgorzej mieli 3 lokalsi ściśnięci w bagażniku. Transport jak zawsze jest nieprawdopodobny w całej afryce i azji.

Po 2,5 godzinie jesteśmy na miejscu. Bierzemy taxi aby zwiedzić lokalne ruiny - tym razem to nekropolia chrześcijańska, koptyjska. Po drodze zatrzymujemy się przy świątyni Amona w Hibis, ale jest zamknięta i remontowana

Nekropolia Bagawat to 262 gliniane kapliczki na pustynnym wzgórzu. Klimatycznie bardzo, przewodnik dokładny i miły nie chciał pieniędzy za nic poza biletem. Nieprawdopodobne.

Na pobliskim wzgórzu są też mało interesujące ruiny ptolemejskiej świątyni Nadura, ale warto wejść dla ciekawego widoku na całą oazę. Widoku nie sfotografowałem, mam za to fotkę 2 kosmitów rozmawiających z egipcjaninem.

Na zakończenie dnia - najdroższa pizzeria w Egipcie (daliśmy sie straszliwie naciąć przepłacając z 50 krotnie, ale i to się zdarza)

2 i 3 stycznia

2012-01-04T20:46:00.001+01:00

kolejne dni stycznia w normie. Temperatura 33 stopnie, ale jest zimno z powodu wiatru. Pływanie w gorących źródłach (których jest w okolicy ponad 600) ułatwia przetrwanie. Natrafiliśmy nawet na sztukę amatorską całkiem wysokich lotów.

Oaza Farafira. Dom artysty jest cały zamieniony w muzeum. Rzeźbi (i z tego jest najbardziej znany), robi instalacje, maluje akwarele (niezłe), obrazy olejne (straszne), maluje obrazy z piasku i naturalnych lokalnych barwników oraz obrabia kamienie pustynne.

I tak się plecie. Po obskurnym hotelu (jestem pewien że Magda go opisze :-)) trafiliśmy do miłego. raz pod górę a raz z górki.

Beduin Camp.

Kolejny dzień objazdu to oaza Al Dachila. Stara cudna muzułmańska osada Al-Kasr zbudowana na rzymskich fundamentach. Mieliśmy lokalnego przewodnika (wspólnie jedziemy przez 2 dni do Luxoru) więc wyjaśnił co, dlaczego, kiedy i po co.

Kuźnia działa nadal (choć głównie dla turystów)

no i lepią garnki.

Góra Edmondstone i oklolice

musicie uwierzyć na słowo - woda była gorąca i czysta. Przykład 3 standardów kąpieli (ale woda wszedzie świetna i taka sama)

New Year Safari

2012-01-04T19:58:00.001+01:00

Safari poprzez sypki jak mąka piasek, pustynie czarną i pustynie białą.

Głownie jak ktoś jedzie do oaz to po to właśnie. Można by spokojnie spędzić nie 1 ale 10 dni na zwiedzaniu okolicznych miejsc. Wszystkie są niezwykłe. Aby poczuć klimat stroimy się adekwatnie do okoliczności.

Pustynia czarna (Sahara Suda) to księżycowa przestrzeń pełna bazaltu

Postanawiam zdobyć jakiś szczyt, nawet jeśli nie jest wielki :-)

Kryształowa góra cała zbudowana z kryształu choć nie przeźroczystego

Piaskowy Abagad

Pustynia biała (Sahara el-Beida) to wapień i procesy erozji. Ale jakie!

so, Happy New Year for all!

31 grudnia 2011

2012-01-04T19:38:00.000+01:00

Al Bawiti to dziura, ale okolice ma bardzo interesujące. Przy okazji obejrzeliśmy kilka prawdziwych dziur - pełno tu grobowców zasypanych przez piachy pustyni. Co ciekawe - jak podaje przewodnik: "mimo że brzmi to dziwnie, kilka grobowców znalezionych w latach 30 tych XX wieku, zaginęło później pod piaskiem, w zabudowie wzniesionej przez mieszkańców" :-). Ot cała prawda o lokalnych zwyczajach.

Wszędzie zakaz fotografowania we wnętrzach, ale tylko po to, by miejscowy strażnik mógł powiedzieć - "OK., no problem - pod warunkiem, że dasz bakszysz…"

Świątynia Aleksandra Wielkiego (jedyna wzniesiona przez niego na terenie Egiptu) a raczej jej marne resztki (nie warto oglądać). Z zewnątrz każde miejsce zabytkowe wygląda jak absolutne nic. To jest tak:

Potem jest trochę lepiej ale tylko trochę:

Grobowce bogatych kupców Zad Amun ef-Ankha i jego syna Bennentiu z zewnątrz też wyglądają tak że bez przewodnika nawet byś nie zerknął w ich stronę. Wewnątrz jest już ciekawie i to bardzo.

Ajn Al-Muftillah (kapliczki) które z zewnatrz znowu wyglądaja jak kurnik.

Bez auta z kierowcą znającym teren nie da się sprawnie ich zwiedzić, ale organizacja "local tour" jest łatwa i stosunkowo tania (od 150 do 300 LE, my płaciliśmy 200 tj ok. 110 zł za ponad 4 godziny jazdy luksusową terenówką)

Są też gaje palmowe (bardzo rozległe), piaski i magiczna góra Jabal Al-Dist

I Czarna Góra z resztkami wojskowego obserwatorium i wspaniałym widokiem na okolicę

acha a jako że to Sylwester to wieczorem szisza, tańce dookoła ogniska, śpiewy beduińskie i takie tam.

Wielka petla Pustynna (4 oazy)

2011-12-31T10:01:00.001+01:00

Rano wyruszyliśmy do oaz Pustyni Zachodniej. Autobus jedzie 6 godzin z Kairu do oazy Al-Bahrija. Główne miasto (słowo mocno na wyrost) oazy to Al Bawiti - straszliwa dziura słynąca z licznych agencji /hoteli organizujących safari pustynne.

Sama droga z Kairu do Al Bawiti może startować w konkursie na najnudniejszą drogę świata. Biegnie prosta jak strzała, po zupełnie płaskiej, kamienisto-żwirowej, bezkresnej pustyni.

Po 15 minutach masz dość patrzenia, po 20 spisz i gdy się budzisz po kolejnych 2 godzinach, sytuacja jest identyczna. Dokładnie po 4 godzinach od wyjazdu z Kairu, pojawiają się pierwsze pagórki, co wywołuje poruszenie w autobusie i zainteresowanie turystów (zaczynają robić zdjęcia).

Potem nuda trwa jeszcze 2 godziny i jesteśmy na miejscu.
Mieścina jest zakurzona, biedna, rozległa i absolutnie nie interesująca. Za to hotel przyjemnie zagospodarowany z widokiem na gaje palmowe.

Piramidy czyli zabawy...

2011-12-30T18:33:00.002+01:00

czyli zabawy z optyką oka.
Z daleka to tylko nic nie znaczące stożki w przestrzeni.

Piramidy najlepiej wyglądają ze średniej odległości. Kiedy wydostajesz się z Gizy, pomiędzy blokami pojawiają się imponującej wielkości bryły przysłaniające pół nieba. I są imponujące. Potem, czym jesteś bliżej tym piramidy wydają się mniejsze i płaskie.

Z zupełnego bliska - widzisz już tylko stertę kamieni, która straciła formę.

Ale oczywiście są wspaniałe. Bo są.

W Gizie choć Wielka Piramida Cheopsa (146 m) jest największa i ma idealnie zrównoważone proporcje, to jednak dla mnie najciekawsza była Piramida Chefrena .

To własnie przed nią zadaje swe pytania Sfinx.

Patrząc na te niebywale archaiczne twory geniuszu inżynierii, trudno jakoś objąć fakt, że niektóre stoją tak już ponad 4500 lat. Niszczy je nie tyle czas co ludzie - piramidy za czasu swej świetności okryte były szczelnie dokładnie przylegającymi do siebie płytami skalnymi, bieląc się w blasku słońca. Wierzchołki wykonane często z innego kamienia niż cała reszta dodatkowo obite były złotem. Musiały wyglądać jak latarnie, rozświetlające blaskiem słońca przestrzeń pustyni.

Kawałki płyt pozostały najlepiej zachowane na Piramidzie Złamanej w Dahszur. Piękne pole piramid stosunkowo rzadko odwiedzane przez turystów.

Obok niej stoi druga najwyższa piramida w Egipcie tj. Piramida Czerwona (101 m) przypominająca nieco Piramidę Cheopsa.

Na nieszczęście - weszliśmy do środka.Nie radzę podchodzić jeszcze bliżej - zwiedzanie piramid od środka to traumatyczne dla mięśni szczytów ud przeżycie. Schodzenie po pochylni 30 metrów w dół korytarzem wysokim na metr czterdzieści powoduje, że przez następne dwa dni nie można wykonać kroku. Inna sprawa - trzeba jeszcze z piramidy wyjść, ja zastosowałem chodzenie na czworakach co dało całkiem dobre rezultaty. W środku - komory grobowe, pewnie ciekawe dla inżynierów i architektów, dla całej reszty tylko o tyle - o ile uruchomią fantazję.

Byliśmy też w Sakkarze - Piramida Schodkowa Dżosera, wybudowana przez Imhotepa w XXVII w pne. Była wtedy największą kamienną budowlą wzniesioną przez człowieka.

Stosunkowo dobrze zachowany jest cały zespół grobowy Dżosera.

Warto też zobaczyć Piramidę Tetiego, której co prawda prawie już nie widać, za to można wejść do ciekawie wykończonej komory grobowej w jej wnętrzu.

Obok znajdują się osobno wybudowane mastaby (pomieszczenia grobowe) z pięknie zdobionymi ścianami. Freski przedstawiają codzienne życie starożytnego

Muzeum Egiptu

2011-12-28T21:57:00.000+01:00

Muzeum Starożytnego Egiptu w Kairze często jest jedynym powodem odwiedzenia tego miasta. Kair wart jest zobaczenia z wielu innych powodów, jednak Muzeum robi kolosalne wrażenie. Ilość artefaktów i absolutnie niezrozumiałych zastosowań cudów starożytności daje olbrzymie pole dla wyobraźni. Skarby Tutenhamona - głównie jego słynna złota maska i perfekcyjnie zdobione "trumny" są perfekcyjnie wykonane. Wszystko działo się 1600 b.c. tj. dobre 3600 lat temu. A teraz te cuda metalurgii i drewniane figurki wojska sprzed 3 i 4 tysiecy lat stoją grzecznie w gablocie. Warto zobaczyć, zwłaszcza że w Muzeum obecnie absolutnie żadnych kolejek, i żadnych tłumów.

I niestety na wyobraźni dziś zakończę - restrykcyjnie zakazane jest robienie zdjęć we wnętrzach muzeum.

Przed muzeum budynek spalony w styczniu 2011, pamiątka rewolucji.

Na Tahrir Squar stoją ludzie, nawet dziś trochę więcej niż wczoraj. Demonstrują, dyskutują, malują przechodniów w narodowe barwy.

Kair, pierwsze kroki

2011-12-27T22:38:00.000+01:00

Po drodze z Maroka do Egiptu trochę się działo. Ale teraz istotne jest teraz. Zima w Polsce nie jest zbyt zimna, a w Egipcie nie jest zbyt ciepła. w Kairze 19 stopni. Lot z Wawy trwa 3,5 godziny.

Zamieszki i zabici na placu Tahrir z ostatnich tygodni i dni (ostatnie starcia w ubiegły piątek) wymiotły turystę masowego z Kairu - jest więc bardzo przyjemnie i spokojnie. Bez tłumów. Tego byłem pewien, nie wiedziałem jednak czy wojna rozlewa się dookoła czy koncentruje na placu wolności.

Więc pierwsze kroki po przylocie zrobiliśmy na Tahrir Square. Prawie nic się tu nie dzieje, ale czułe instrumenty natychmiast wychwycą powiew energii tłumu, wzruszenie ciśnie łzy, wystarczy popatrzeć dookoła. A ludzie chodzą napompowani adrenaliną. Więc jednak, absolutnie, dzieje się.

Poza tym, że zabito tu ostatnio wiele osób, koniecznie wypada napisać jedno - jest tu życie.

poprzez Atlas

2011-11-06T16:21:00.001+01:00

Marrakesz rzeczywiście koncentruje się wokół głównego placu. Targowisko opowiadaczy bajek, handlarzy drobiazgami, wykwitających co wieczór barów. Przepych dźwięków i zapachów.

Jest fajnie, ale bierzemy dacie logan za grosze i jedziemy poprzez Atlas do kazby Ajt Bin Haddu którą zapragnąłem zobaczyć. I to jest miejsce gdzie trzeba zostać przez kilka chwil. Klejone z gliny mury grały w wielu filmach wiec może się wam skojarzą:-)

nad rdzawą wodą morza nie czerwonego

2011-11-06T16:05:00.001+01:00

Z Casy (Casablanki) która jest mocno rozczarowująca poza szarą bielą dawnej stylowej zabudowy oraz imponującym meczetem Hasana autokarem przemieściliśmy się do małych miejscowości nad oceanicznych i to było to.

Al Jadida jest spokojniejsza i mniejsza, poza klimatem starego centrum ma Cysternę Portugalską i to trzeba zobaczyć. najlepiej gdy nie ma turystów w około.

Z kolei Essauira to mekka windsurferów. Ale nawet turysta bez zacięcia sportowego znajdzie tu dla siebie sporo do zrobienia: klimat miasta, targi, plaża, port. I pełny wypoczynek.

Maroko, kwiecień-maj 2011, Fes

2011-11-06T15:46:00.001+01:00

na pierwsze spotkanie z Afryką wybrałem miejsce mocno cywilizowane. Nigdy nie zapomnę wieczornej przy whisky rozmowy z dwójka białych afrykanerów z RPA, spotkanych na trekku dookoła Annapurny. Powiedzieli: "afryka to cywilizacja wojny, ludzie mają ją we krwi i przyjmują ją jako dobrą metodę rozwiązywania problemów..."
Świat Azji to zupełnie inna strona kompasu, dlatego mnie tam ciągnie. Ale pomału postanawiam dotknąć czegoś innego. ostrożnie.

Maroko jest łatwe (po doświadczeniu Indii!), cywilizowane, przyjazne w większości. no i stosunkowo tanie :-) jeździmy pociągami (lepsze niż w Polsce), autobusami międzymiastowymi (lepsze niz w Polsce) i wynajętym autem - po drogach lepszych niż w Polsce, oczywiście.

Najpierw Fes, Meknes i pozostałości rzymskie w Volubilis.

Meknes

Volubilis

tam, gdzie prowadzą drogi

2011-11-06T15:28:00.000+01:00

patrząc na 2011 rok warto wspomnieć o Rzymie. w drodze do Maroka i tylko przy okazji, ale te kilka dni daje okazję poczucia tego miejsca. skromną. Noclegi drogie (nawet w polskim domu pielgrzymkowym:-), komunikacja sprawna, zabytków w diabły. To był koniec kwietnia 2011

najbardziej klasyczna klasyka:

ale to, co dla mnie było najmocniejszym punktem to Panteon. można się zatracić w przepływie energii a wieki są na dotknięcie ręki

Kilka innych obrazków i wspomnień.

bizancjum w polskim gotyku

2010-08-22T11:54:00.000+02:00

taki mix. Kaplica Świętej Trójcy na zamku królewskim w Lublinie. Bizantyjsko ruskie freski w gotyckiej katedrze zbudowanej najprawdopodobniej na przełomie XIII i XIV wieku (pierwsze wzmianki historyczne to 1326). freski stworzono jakieś 150 lat później na polecenie Jagiełły, a na początku XIX wieku gdy miejsce to stało się kaplica więzienną - bezcenne freski zatynkowano!

to co niezwykłe to proces tworzenia malunków - warto o tym poczytać na miejscu - w każdym razie nie dawał on szans na poprawki, całość musiała być dobra już za pierwszym razem.
Freski odkryto przez przypadek w 1889 i prawie 100 lat (z przerwami) trwały prace konserwatorskie. Warto zobaczyć kaplice w realu, a w wirtualu jest tu:-)

dom starców w Tykocinie i nie tylko

2010-08-21T16:27:00.000+02:00

przyciągnął nas na nocleg najstarszy w Polce dom starców (obecnie hotel) założony w latach 1633-36!
Powstał jako dom weterana wojennego dla "inwalidów wojennych dobrze ojczyźnie zasłużonych katolików, szlachetnie urodzonych, skaleczonych w bitwie za Rzeczypospolitą albo wiekiem steranych"

Budynek jest czworoboczny z wewnętrznym dziedzińcem, tchnie historią i ma klimat. Kierownikiem jest przemiły starszy pan, nieco wydający się jakby z epoki gdy budynek powstawał:-)

W mieście okazało się jest bardzo ciekawie - to "perła barokowego budownictwa" polecana do zwiedzenia przez rządowy serwis poland.gov.pl
Centralne miejsce - rynek otoczony zabytkowymi domami, cały układ ulic kościół i synagoga - generalnie jest co oglądać.

kościół

synagoga

tuż za mostem wiodącym do rynku, na drugim brzegu Narwi znajdował się kiedys zamek. Obecnie odbudowywany.

Choroszcz

2010-08-21T16:10:00.001+02:00

obok Białegostoku w Choroszczy znajduje się dawna letnia rezydencja Branickich, (domek letniskowy znaczy). Obecnie - muzeum wnętrz pałacowych. Wnętrza ciekawe, fengshui dworku i parku fatalne. dodatkowo strasznie śmierdzi - albo od gnijącej wody albo chemia z pobliskiego prosektorium (park graniczy z dużym szpitalem). generalnie - nie za przyjemnie. ale wnętrza ciekawe.

W Choroszczy jest też cerkiew murowana, ale niezbyt okazała, zamknięta na głucho łącznie z ogrodzeniem.

Białystok

2010-08-16T00:37:00.002+02:00

Na Podlasiu zachwycił mnie stan dróg - albo ich nie ma i jeździ się pięknymi polnymi duktami z ubitego piasku, albo są nowe, gładkie asfalty. wszędzie tabliczki o dotacjach unijnych. realnie widać skok infrastrukturalny. W Białymstoku to samo - na lewo park wypicowany i idealnie utrzymany - tablica ośrodkach unijnych na tereny zielone , na prawo pałac Branickich (olbrzymia inwestycja renowacji dziedzińca i parku pałacowego). Obecnie w Pałacu jest rektorat AM, Branicki miał ambicje (i plany) zostać królem Polski i uwzględnił to budując swa siedzibę. Imponująca.

Wielka Brama Wjazdowa

Pałac

niewiele pozostało z wnętrz (najpierw wywozili wartościowe dobra Rosjanie podczas zaborów, potem Prusacy, a resztę dokonała wojna), ale rzeźby są oryginalne

sala balowa (obecnie aula)i kaplica.
co ciekawe - za czasów Branickiego służbę zatrudniono z Francji, a goście z Wersalu zachwycali się i dziwili kanalizacją w pałacu (w wersalu jej wtedy nie było)

inne ciekawe obiekty to ratusz miejski i bazylika mniejsza

w Bazylice kopia obrazu z Wilna - widząc ją postanowiłem zobaczyć oryginał i teraz wiem - że ten wygląda PRAWIE jak oryginał. prawie (czyli ma się nijak)

Warto też zobaczyć modernistyczny betonowy i lekki kościół św Rocha (budowany 1927-46)

aha!
w Białymstoku są 2 cerkwie: w centrum cerkiew św Michała

a na obrzeżu (trzeba pytać i mało kto wie) - największa w Polsce cerkiew św Ducha

w środku nieprawdopodobne wnętrze zdobione z rozmachem - freski, ikonostas kolory. Bomba - i ksiądz zabraniający robić zdjęć. Wg mnie - głupio.

Drohiczyn - perła

2010-08-13T10:09:00.002+02:00

Aby nie tylko o sakralności (tak się jakoś porobiło) - to warto o historii. Najbardziej zaskakującym miejscem z naszych ostatnich dni bez wątpienia był Drohiczyn,

To prawdziwa perełka wschodniej ściany, absolutnie piękne i spokojne, "nieodkryte" miejsce. Wydaje się że najlepszym porównaniem jest dla niego - Kazimierz nad Wisłą (ale zanim najechali go turyści)

Założone w 1038 roku miasto szczyci się tym że jest 4 miastem w Polsce gdzie koronowano króla (co prawda nie polskiego:-), ale zawsze -> był to Daniel Romanowicz koronowany na króla Rusi). Samodzielne księstwo, obecnie ciche miasteczko z imponujacymi zespołami poklasztornymi (3!!!)

kompleks pofrańciszkański:

dawne Collegium Nobilium Jezuitów

oraz dawny klasztor benedyktynek

marzenie o ciszy.

Jest oczywiście tez cerkiew:

A wszystko to nad wspaniałym zakolem Bugu.

genialne miejsce

cerkwie drewniane

2010-08-12T02:38:00.002+02:00

cerkwie drewniane a więc głównie starsze, są bardzo pociągające. jadąc po Podlasiu w zasadzie spotkasz je co i rusz. są małe cerkwie cmentarne i większe - budowane jako główne świątynie we wsiach i miastach.

kilka z nich:

cerkiew w Trześciance tuz nad Narwią

piękna cerkiew w Narwi

cerkiew cmentarna w Mielniku

jeszcze raz cerkiew w Koterce (cud miód)

Cerkiew w Telatyczach (choć wg mojego gpsa zupełnie nigdzie)
(była remontowana partiami, stąd ciekawy kolorowy dach)

cerkiew cmentarna w Telatyczach (do kompletu)

Cerkiew w Szestałach

aby nie tylko patrzeć ale i doświadczać

2010-08-12T02:32:00.001+02:00

oczywiście oglądanie cerkwi jest interesujące. pójście na msze ciekawe, ale prawdziwa jazda zaczyna się gdy trafisz na święto.

być na Podlasiu i nie udać się na prawosławny ślub cerkiewny to byłoby nieporozumienie. więc się udaję

było tak:

najsampierw co ważne - ślub był w niedzielę.

przed domem Panny Młodej zgromadzili się goście zaproszeni i okoliczni. Gospodarze wszystkich witali i radośnie gościli - chlebem i solą i czymś tam jeszcze...

w domu rodzice dawali błogosławieństwo Młodym, całowanie Ikon obowiązkowe. Błogosławieństwo i trzykrotne obchodzenie dookoła działo się też przed domem

prawdziwe cuda zaczęły się dopiero potem.

Do cerkwi Pani Młoda i Pan Młody szli osobno! W jednym orszaku ale jednak osobno - i to jest cudownie logiczne (wchodzą osobno - wychodzą razem)

Pani Młoda ma 2 Starszych i Pan też - więc w sumie mamy 4 świadków. W Cerkwi Starsi trzymają korony nad głowami Młodych - a świadkowe ocierają im pot z czół (utrzymaj ponad 20 minut koronę na wyciągniętej w górze ręce!)

W trakcie uroczystości jest dużo śpiewów (chór jest na balkonie) - Batiuszka odprawia celebrę w starocerkiewnosłowiańskim chyba i jest sporo obrzędów. Dzieją się tajemnicze sprawy z obrączkami, Młodzi pija po trzykroć wino-krew, podane dłonie mają oplecione stułą - i tak chodzą dookoła prowadzeni przez księdza, a Panna Młoda obcasem ciągnie biały obrus na którym stoją. (aby inne kobiety jeszcze nie zamężne - poszły w jej ślady) Dzieje się. Korony trzymane nad głowami Młodych to przepiękny symbol.

Na finał Batiuszka opuszcza główną Ikone do ucałowania.

Bardzo uroczyście
Bardzo symbolicznie

no bo

2010-08-11T16:38:00.001+02:00

no bo wyobraź sobie wioskę do której nie prowadzi żadna asfaltowa droga. po prostu.

kilka domów nad niewielką rzeką. polne drogi pełne piasku. można tu dojechać np taką drogą:

nie do wiary.

ale a propos wiary. wyobraź sobie objawienie ikony Matki Boskiej Opiekuńczej. Ikona pojawia się na lipie, na samym szczycie gdy u jej stóp modli się wierny. tego drzewa już nie ma ale na jego pniu, wyrosła nowa lipa identyczna, bo z tego samego drzewca. stoi do dziś. Pod tym drzewem mieszkał cierpiący na obrzęk nóg świątobliwy człowiek, który jako pierwszy ujrzał ikonę. i wyzdrowiał.

po kilku latach w 1756 roku wzniesiono cerkiew w której umieszczono ikonę. niestety cerkiew po ok 20 latach spłonęła, wiec wybudowano nową. i ta uległa zniszczeniu a obecna powstała w latach 1913- 1918. I jest nieprawdopodobna. kiedyś było to wielkie miejsce kultu.

dziś ksiądz pytany nie zachęca aby tłumnie przybywali tu turyści. oczekujemy takich którzy wiedza po co tu trafiają. nie chcemy tłumów ani przygodnych turystów

miejsce ma nieprawdopodobny klimat. nie zdradzę gdzie jest.
a wygląda tak:

o cerkwiach

2010-08-11T10:24:00.001+02:00

można by dużo opowiadać. zacząć od współczesnych, murowanych np jak to cudo w Białej Podlaskiej

a potem cofnąć się w czasie do carskości i pooglądać cerkiew w Białowieży. No jest na co patrzeć - na zewnątrz forma a w środku porcelanowy ikonostas.

Carska Brama:

i cerkiew:

ale wszystkie te obiekty maja się nijak do Cerkwi drewnianych. o tym potem

włodawa i w górę wzdłóż Bugu

2010-08-06T10:57:00.001+02:00

najpierw to co na krańcu.
tu kiedyś był most, łączył dwa brzegi rzeki, po obu stronach był ten sam kraj. teraz jest inaczej.

Włodawa jest biedna i zniszczona. uogólnienie. ale to dobry punkt startu

poza kościołem i synagogą, jest tu też cerkiew. będę polował na kolejne

a poza miastem to już tylko wieś

jak zawsze - wschód

2010-08-06T10:49:00.001+02:00

trasa bliska. tereny niezwykłe.

np ta remontowana cerkiew w Sosnowicy. Za dwa piwa można wejść do środka.

albo to to

w środku lasu, na mokradłach kiedyś, dawno, dawno zbierając szczaw w niedzielę pewna wieśniaczka zobaczyła dziwną kobietę. dostała burę że w niedzielę nie powinno się pracować, ostrzeżenie przed zarazą i nauki dotyczące życia.

Natychmiast wieść się rozeszła - i najpierw postawiono w miejscu objawienia krzyż. a gdy po pewnym czasie ksiądz kazał go przenieść - z otworu po wyjętym krzyżu wytrysnęło źródełko. Dziwnym trafem, woda uleczyła jednego i drugiego i w tym miejscu zbudowano kaplicę a potem cerkiew.

piękna, w lesie, na bagnach, w oddali od ludzkich siedzib - jedyna w swoim rodzaju. teraz jest tuż przy granicy polsko-białoruskiej. a obok niej studnia z krystaliczną wodą ze źródła

koterka

powroty

2009-12-03T18:55:00.001+01:00

Powrót do rzeczywistości i cywilizacji? był długi. Autobusy jeżdżą już z Jomsom, choć drogi nadają się bardziej dla jeepów. W dolnym kawałku wyglądają już znośnie.

Autobus miał przymusowy postój - ktoś ukradł nocą paliwo z baku

Potem bus do granicy (7 godzin), bus do Gorakpur (2,5 godziny), pociąg do Delhi (18 godzin). I już prawie prawie w domu.

Annapurna Circuit

2009-11-24T07:28:00.000+01:00

Znów w Pokharze.

O trekku: kiedyś trzeba było 21 dni. Teraz 2 tygodnie, i jeszcze mieliśmy czas na aklimatyzację jako taką (sen słaby i głowa trzaskała w środku) i wypoczynek w trakcie. Pogoda przez 3 dni słaba, pozostała - świetna. Thorung La (5416)oczywiście już w śniegu ale spokojna. Pięknie. Pięknie.
Masyw Annapurny ze wschodu - Annapurna II, IV i III i Gangapurna - niezwykle imponujące.

Olbrzymie zmiany w przeciągu 2 lat - ceny wyższe 3 krotnie, droga do samego Muktinath!(jeepy), busy jeżdżą z Jomsom w dół, asfalt zaczyna się już 1,5 godziny od Beni.
Ale Kagbeni nadal cudowne, a stare gompy spokojne i gościnne.

Mansalu:

Annapurna II

Annapurna III

inne:

Od Trekking Annapurna

przed trekiem dzień ostatni

2009-11-07T10:13:00.002+01:00

życie jeziora jest fascynujące. Phewa piękna.

ale jeszcze bardziej to co się dzieje w górach.
Start 5.30 (taksówka za 800 zamówiona w pralni naprzeciw hotelu, ta z agencji turystycznej miała kosztować 1400 a po rabatach 1200 :-)), około 6.00 rano jesteśmy na Sarangkot, widokowym wzgórzu z panoramą całego masywu Annapurny. (warto pamiętać że na wejście jest biletowane, 25 rupiaków ode łba)

po lewej Annapurna South i Annapurna, w środku święta góra Machhapuchhre (ta ostra, Rybi Ogon, zakaz wypraw na nią - jak twierdzą legendy ze względu na zamieszkujących ją bogów i wartość dla kultury Nepalu, a naprawdę zapewne z powodu kruchości pięknego wierzchołka), po prawej dalsze Annapurny (chyba II i IV)

i pomalowane wierzchołki promykiem wschodu słońca

ostatni rzut oka jest taki

i kupiliśmy kurtki puchowe, zaskakująco dobrej jakości za zaskakująco nieduże pieniądze. Powstawanie towarów sportowych w sklepach Pokhary i Kathmandu jest trojakie jak sądzę.

Zachodnie fabryki zamawiają np 100 tyś kurtek w chińskiej fabryce, ta szyje 200 tysięcy i te dodatkowe 100 jest wg wzorca firmy i często z tego samego materiału. I trafia na czarny rynek.

Druga opcja - ta sama fabryka szyje wg wzorca zachodniej firmy ale już z innych materiałów (lekko gorszych lub bardzo gorszych od oryginalnych)

Trzecia opcja - warsztacik szyje coś na wzór, jak gdyby i prawie takie jak, przyszywa metkę North Face i wyszywa logo - i sprzedaje. Ta trzecia opcja jest łatwo rozpoznawalna, fatalny krój, zestawienia kolorów jakich nie ma w oryginałach itp.
Zdarzyło mi się znaleźć ok 20% świetnych wyrobów tutaj, reszta to tandeta aż boli.

Za rewelacyjną (dobrej jakości puch, dobry materiał, oryginalny wzór szycia) kurtkę puchową zapłaciłem 3200 rupii tj ok 125 zł. I tak drogo jak na Pokhare:-)
Kurtki są takie:

Kuracje

2009-11-06T08:35:00.001+01:00

Turyści się kurortują a chorzy się kurują. Czyli kolejny dzień w Pokharze. Angina pełną gębą, a antybiotykom należy dać czas.

Widok z okna przez siatkę komarowa na nasz ogród

Jestem amatorem fotografii, tzn. kocham robić zdjęcia. Nie wytrzymałem długo z zastępczym Canonem 40D - wyświetlacz wydaje się do niczego po doświadczeniach z tym z 5D, co chwilę czuję że nie mogę zrobić tego co chciałbym bo aparat nie pozwala itp. Itd., więc zadłużyłem się strasznie (straaasznie!) w międzynarodowych instytucjach finansowych i kupiłem wczoraj Canona 5D mk II. Poczułem się jakby mi ręka (oko?) wróciła na miejsce.

Spacer wieczorem aby zobaczyć Pokharę by night

Jak widać Pokhara nocą się bawi, tak do północy bo noc się zaczyna o 18.00 (strasznie ciemno)

I spacer w dzień, ale po 3 godzinach miałem dosyć, jednak antybiotyk osłabia mocno.

Maoiści robią demonstracje, blokują jakieś rondo, grają na ludowych instrumentach, tańczą się śmieją. Patrze z przerażeniem, zupełnie nie wiedzą co czynią.

Pokhara

2009-11-03T13:02:00.002+01:00

Pierwsze chwile w Pokharze. Jest tak spokojnie, tak. Jezioro Phewa w otoczeniu gór. Jedna główna droga w turystycznej dzielnicy, równoległa do jeziora - i niemal pusta.

I cisza.

do Pokhary, Stary!

2009-11-03T12:58:00.000+01:00

Ostatni wieczór w Kathmandu. Na Thamelu (dzielnica turystyczna, handlowa) jest europejsko i pomimo tłoku aut, motorów i ludzi - dosyć elegancko. Pozamiatane, kolorowe uliczki, sklep przy sklepie, dużo świateł. Kawałek dalej już urok Azji.

A rano w góry.

Drogę Kathmandu-Pokhara (200 km, w dzień ok. 8 godzin jazdy, w nocy 11) przemierzamy w dzień. Głównie dla widoków - droga jest świetna, od przełęczy do przełęczy, same zakręty, pędzące ciężarówki i szerokość asfaltu na 1,5 auta. Urok. Ale dziś dodatkowo widoczność była zupełnie niesamowita. No pięknie.

niedziela, kathmandu

2009-11-01T12:19:00.001+01:00

Chorujemy i wypoczywamy. Przeziębienie Magdzie zaczęło się jeszcze w Bodhgaya a mnie dokładnie po przekroczeniu granicy z Nepalem. Gorączka, ból głowy i gardła potem katar i takie tam. Miejmy nadzieje że to nie grypa, ani ptasia grypa, ani świńska grypa, ani malaria. Tym niemniej kości bolą.
Zmieniliśmy Lili Hotel (względnie tanio, ale karaluchy nas wykończyły) za 550 rupii, na Pakanjol Hotel (przestronnie i czysto) za 15 $ tj ok. 1100 rupii na dobę.

Generalnie ceny w Kathmandu bardzo wzrosły w porównaniu z tymi sprzed 2 lat. W tym czasie Nepal z królestwa stał się nie-wiadomo właściwie czym. Maoiści wygrali pierwsze wybory, ale obecnie nie są chyba w rządzie i planują kolejne strajki. Koszty utrzymania wzrosły 3 krotnie więc lokalsi próbują sobie odbić na turystach. Niestety dla brytoli i tak jest tu bardzo tanio dlatego bez zająknięcia zgadzają się płacić np. za szal 1000 rupii który dla miejsc owych kosztuje pewnie 200, a nam się udało kupić na obrzeżach miasta za 300. W centrum sprzedawcy, rikszarze i hotelarze są mocno rozpuszczeni i nawet nie chcą negocjować niekiedy. Świat się kończy.

Śniadanie dla 2 osób: 300-400 rupii. Dobry obiad zachodni dla 2 osób (najlepsza w życiu pizza) to 1100 rupii - to nadal jedynie ok. 50 zł ale jak na tutejsze warunki to dramatycznie dużo. Duża część ludzi żyje tu pewnie za 50 - 100 rupii dziennie. Ceny bluzek zaczynają się od 400-650 rupii a 2 lata temu kupowałem po 100 -150. Przyzwoity nocleg bez żadnego luksusu (dwójka z łazienką bez AC) to 16-20 $ od pokoju. Myślę, że taniej niż 500 rupii trudno znaleźć jakikolwiek w standardzie double attach batch.
Przejazd taksówką Thamel - Bodhnath to 250, Swajambunath - Patan też 250 choć startują od 400 a poniżej 300 mało który chce jechać.

Niezależnie od tego zachwycamy się tym co dookoła.
Jeszcze Bodhnath.

Wczoraj cały dzień w Bhaktapur. To spokojne, stare miasteczko-księstwo, 16 km od Kathmandu (czytaj: ponad godzina jazdy w jedną stronę). Za wstęp do centrum trzeba zapłacić (750 rupii albo 10 $), za to niemal zupełnie nie ma tu ruchu aut i motocykli - co tak mocno przeszkadza w stolicy.

Tu życie się toczy pomalutku.

widok na południe

widok na północ

Jest tu największy rynek oraz najwyższa (30 metrów) pięciokondygnacyjna świątynia w całej kotlinie Kathmandu.

Powyżej widać na rynku po lewej (bardzo z boku) Złotą Bramę. Jest słynna, wszędzie o niej piszą, turyści w większości robią jej takie zdjęcia jak to:

ale na prawdę warto postać tu dłużej:

Kathmandu

2009-10-30T16:59:00.002+01:00

Kathmandu. wreszcie

Durbar square czyli plac koronacyjny

gdyby ktoś nie wiedział co to znaczy "dużo" flag modlitewnych

Patan, Durbar Square

Gompa w Golden Temple, Patan

i największe cudo na świecie, Bodhnath Stupa

na granicy

2009-10-30T16:25:00.001+01:00

Rzeczywiście jest to graniczne doświadczenie.

Podobnie było 2 lata temu gdy przekraczałem granicę od strony Varanasi tj Sonauli - Bhajrawa. Tamte miasteczka były brudne, brzydkie, rozległe i podobnie jest tu na granicy od strony Patny tj Raxaul (Indie)-Birganj (Nepal).
Umawiamy się z kierowcą konika, że nas zawiezie z dworca autobusowego Raxaul z plecakami najpierw do imigration office indyjskiego (wypełniam papierki i płacę 100 INR opłaty wyjazdowej od osoby), potem przez granicę (daleko) do Imigration nepalskiego (papierki i kupuje wizę, podrożała i teraz kosztuje 40 $ od osoby, płatne jedynie w dolarach, + jedna fotka), a potem na przystanek autobusowy do Birganj. Oczywiście koniuszy zatrzymuje się gdzieś w połowie drogi do dworca przy umówionych biurach podróży i informuje że to bus stand. I że dalej nie jedzie.
Po kilkunastu sekundach kłótni stwierdzam że nie ma autobusów ani dworca - więc nie ma pieniędzy, płacę mu 30 rupii zamiast umówionych 60 i idziemy dalej. Koniuszy tłumaczy że dalej nie jedzie bo są korki a do przystanku autobusowego jest tylko 5 lub 10 minut drogi…
Są bardzo zawiedzeni, że odchodzimy, łapiemy kolejnego osiołka, który nas wiezie na dworzec tj jeszcze ponad 4 km. Złodzieje i kanciarze, ale łatwo ich rozgryźć, wystarczy nie wierzyć w ani jedno ich słowo.

granica

Swoją drogą - chwalący się jako polecany przez Lonley Planet księgarz i szef biura podróży z Bodhgaya (middle way trawel) chciał nam zaaranżować całą podróż do Kathmandu autobusami , wyceniając bilety na 850 INR od osoby. W rzeczywistości te bilety kosztują 530 INR. Dodatkowo - zgadzając się na jego usługę nie ma się żadnego wpływu na rodzaj autobusu (wielkość, czystość), a samemu możesz przebierać i wybierać. Skubaniec oczywiście skłamał, pytany o to jakie autobusy odchodzą z Patny do granicy - wg niego jedynie 2+2 (dwa siedzenia obok siebie po dwóch stronach autobusu) a w rzeczywistości odchodzą też sleepery.
Itd. Itp.
Wszystko samemu, wszystko sprawdzając dwa razy a i tak będziesz mieć przygody. Oczywiście ryzyko jest takie, że może nie być biletów, ale z granicy możliwości jest naprawdę dużo - jeepy (400 od osoby), minibusy, autobusy (za 350) i duże autobusy (za 450). Szukamy autokaru klimatyzowanego nie dla klimy, ale jakości i komfortu - lecz niestety nie znajdujemy.

I o Patnie.

Tutejszy dworzec autobusowy to największy dworzec na świecie jak sądzę. Coś jak boisko piłkarskie (albo dwa) całe w kurzu, wypełnione gęsto poupychanymi bez ładu i składu autobusami.

Trasa z Patny do granicy była dramatyczna.
Wybrałem fajny autobus, sleeper aby odpocząć. Ruszył o 23.00 z Patny, włączając dla umilenia podróży film bolywood (marny) z nagłośnieniem na full mocy- głośniki charczały, przekrzykując hałas autobusu, drogi, klaksonów. Film skończył się o wpół do drugiej w nocy, na moje uwagi że to sleeper i chce spać i żeby to wyłączył (miałem koje tuż przy głośniku) - pan zrozumiał tyle, że wyłączył …oświetlenie wewnętrzne. Co ciekawe - większość hindusów albo spała pomimo ryku (a był straszny, z korkami w uszach głośność odpowiadała muzyce w dyskotece) albo z zaciekawieniem patrzyła na film. Dało się spać od 2.00 w nocy do 5.30 rano, kiedy to zaczęły się takie wertepy ,że miotało mną po koi a buty spadały na podłogę.
Cena przejazdu: 110 rupii + 10 za bagaż niezależnie czy bierzesz koję, czy fotel. Jechał 11 godzin zamiast planowanych 7.

sleeper

Niektóre autobusy były bardzo brudne i śmierdzące, zanim kupisz bilet w którymś "biurze turystycznym" (4 sklecone z bambusów budki, jedna obok drugiej gdzieś w 2/3 wysokości boiska-dworca) koniecznie poproś o pokazania autobusu i miejsc.

Bierzemy pokój w hotelu by odetchnąć, warunki podłe, ale da się wziąć zimny prysznic. Jesteśmy w drodze od wczoraj od 14.00, do granicy docieramy ok. 10.00 dnia następnego, potem odprawy graniczne wiec ok. 12.00 logujemy się w pokoju na kilka godzin. Kupuje bilety na autobus na 20.00 do Kathmandu, przewidywany czas jazdy ok. 12 godzin.

i tyle było.

pod drzewem Bo

2009-10-27T08:37:00.001+01:00

na świętym drzewie harcują ptaki
i gonią się z wiewiórkami
cały ten blask
sprowadza się dla nich do kawałka ciszy
i oddalenia
od tłumów przepływających pod konarami

tu niżej
możesz znaleźć dostatecznie dużo cienia
by usiąść
i nic więcej

nic ponad to
co przywiozłeś w sobie

Info turystyczne:

Pażdziernik i listopad są spokojne w Bodhgai, tu sezon jest od grudnia do marca kiedy zjeżdżają pielgrzymi z Dharamsali. Nie ma żadnego kłopotu z noclegami, spalismy w Rahul GH, bardzo czysto i przestronnie.

Z Varanasi do Bodhgay dostać się łatwo. Pociągów do Gai jest kilka, potem motorikszą 70-80 INR od osoby około 30 minut (najlepiej wywalczyć riksze całą dla siebie bo jak nie to cie upchną z tłumem tubylców) - my płacilismy za motoriksze tylko dla nas 150.

Wyjazd z Bodhgai do Nepalu już trudniejszy - agent chce bookowac wszystkie bilety (Bodhgaja-Patna, Patna-granica, przejście i zakup wizy, granica-Kathmandu) za 850 od osoby. Decydujemy się jechać kupując wszystko samemu, na razie start do Patny (60 rupii od osoby bilet na bus)

Bodh Gaya

2009-10-26T11:24:00.001+01:00

Spokojnie tu pomimo tego że hindusi i tak tłuką tą swoją muzę w okolicach, i tłumnie zwiedzają świątynię Mahabodhi.

Ale wystarczy porównać przestrzeń, czystość, światła i oddech tego miejsca by wiedzieć że nie jest się tu w świecie hinduizmu, tu panuje buddyzm. widać to oj widać

o świcie

o zmroku

w Mahabodhi

i na zewnątrz

i pod drzewem Bodhi, odszczepką od tego pod którym w tym samym miejscu ponad 2600 lat temu Sidhartha stał sie buddą.

wgłąb

2009-10-25T16:38:00.000+01:00

Nie ma już pustyni, ani stepu ani skalistych pagórków. Jest płasko i zielono. Po sam horyzont ryż, z każdej strony. Pociąg monotonnie i leniwie przewozi nas w coraz dalsze regiony nas samych. Mam ciągle w głowie Conrada i Jądro ciemności. Stuk puk, stuk, puk.

Nic nie mówię, z obojętnym i pewnym wyrazem twarzy odganiam setnego dziś żebraka przemierzającego wagon, wszystko jedno czy to beznogi czołgający się, czy dwuletnie dziecko tańczące do muzyki wystukiwanej na kamieniach przez starszego kolegę, czy brudna zapłakana dziewczynka, czy nachalna dotykająca wszystkich staruszka. Nie ma mnie dla nikogo.

Jest trudno i gorąco. Jedziemy sleeperem, w środku dnia, tanim - bez klimatyzacji, bez szyb. W stronę Gai aby dotrzeć do BodhGai.
Zanosi się że to rzeczywiście będzie gaj.
Zanosi się na poważną konfrontację, bo jak współczucie może zaistnieć tu, w tym miejscu i czasie?

Jakikolwiek gest zainteresowania, jakikolwiek ślad współczucia na twarzy powoduje że żebrak zostaje przy tobie, nie odchodzi niezależnie od tego co mówisz i robisz, za to pojawiają się kolejne wyciągnięte ręce i kolejne.

Zaczęło się w Varanasi, tam klimat jest przyjazny i ludzie w swej religii zagubieni zupełnie, radośnie kąpią się w brudnej rzece-matce, radośnie się tam spalają, obojętnie przyjmują obcych białych robiących zdjęcia w środku rytuałów, co najwyżej odwrócą się plecami by nie pokazać nagich piersi.

Więc przy samej rzece spokojnie, ale w głębi miasta, ale na dworcu, atak żebractwa i biedy. Porażający i nie masz żadnej pewności co wzmacniać a co ominąć, kto potrzebuje a kto jest w mafii, a kto ma uciętą rękę właśnie po to aby dostać od Ciebie rupiaka.

Coraz bliżej celu. Ostatnie miejsce jakie chciałem zobaczyć w Indiach, ostatnie miejsce tak, by nie musieć już tu więcej przyjeżdżać.

Zielono. I ciepło.
Przejeżdżaliśmy pociągiem przez most który miał ponad dwa kilometry. Olbrzymi. A pod nim dwa strumyczki rzeki, każdy o szerokości ok. 15 metrów. Nie wyobrażalne, co się tu musi dziać kiedy jest monsun. Stuk, puk, stuk, puk. Ryż znika, pojawiają się pola z innymi uprawami, niebawem Gaya

A potem Bodhgaya

I oto ona

Agra fobia

2009-10-23T19:02:00.003+02:00

Nie za bardzo mi się chce pisać, zdjęcia robię z bólem bo 40D (mój drugi aparat) nie dorównuje skradzionemu w żaden sposób.

Agra ma dwa cudne kwiaty lotosu tj Taj Mahal i Red Fort, trochę ciekawostek (inne grobowce) oraz sporo błota żeby nie napisać dosłownej. Nigdzie w Indiach nie cuchnęło szambem tak strasznie jak w Agrze.

jak to możliwe że Taj Mahal powstał właśnie w tak strasznym miejscu? albo stało się tak straszne właśnie z tego powodu?

w każdym razie - warto obejrzeć grobowce w okolicach Agry (Sikandra itp) aby docenić proporcje, lekkość i kompozycje Taj. Naprawdę genialne.

Sikandra:

coś innego

Taj Mahal o zachodzie zza rzeki Jamuny (wyschniętej)

i rano

koniecznie trzeba być w kolejce do kasy pierwszym, tj warto być ok 5.30 Zaczynają wpuszczać o świcie tj o 6.00, a potem z minuty na minutę są coraz większe tłumy. Zamiast cudnego szumu ciszy wszechświata (niezwykły efekt wywołany przez przemieszczające się pod kopułą Taj masy powietrza) słychać gdakania setek turystów i ryki przewodników demonstrujących cudna akustykę wnętrza. Da się jakoś wytrzymać do 7.00 lub 7.30 potem dramat.

światło wschodu stopniowo oświetla wnętrze tworząc nad cenofantem grobowca, na specjalnej płycie tzw księżycowy poblask

puszka Puszkar'u (niemal Pandory)

2009-10-23T18:47:00.000+02:00

Do Monsumowego Pałacu górującego nad Udajpurem można dojechać taksówką za 500 rupii (+ 80 za bilet wstępu do parku na terenie którego jest pałac + 40 chyba za auto) albo motorikszą przed bramę i dalej pieszo ok. 30 minut pod górę. Jedno za drogie, drugie za męczące przy tej pogodzie. Więc rozwiązanie wyglądało tak że rikszasz postanowił mnie zawieźć na górę na motorze. Super. Za 300 + bilet. OK. Jechało się świetnie do czasu gdy kierowca podczas jazdy nie zdecydował wykonać kilku telefonów z komórki. Indie!

Pałac w ciągłym remoncie od lat, ale widok na miasto i okoliczne górki wart doznania.

Wyruszyliśmy nocnym autobusem sleeperem do Puszkaru. Sleeper to ciekawe rozwiązania - ma koje dwuosobowe i jedynki. Nie było już dwójek wiec jedziemy w jedynkach - wyglądają jak klatki, ciasne, krótkie, syfiaste, jest duszno i głośno. Po chwili jakoś się układam, nogi wędrują pod sufit, w uszach zatyczki, na oczach chustka, okienko uchylone - i robi się komfortowo. Zasypiam. Kierowca szaleje na drodze, podrzuca mnie raz na 30 cm nad posłanie po czym walę o nie gwałtownie, ludzie drą się aby jechał wolniej, okno na wybojach otwiera się na całą szerokość i robi się zimno i tak dalej. Cały dzień bolą bolą mnie potem kości i kręgi.

Docieramy jakoś do Puszkaru i hotelu, tam dostajemy klitkę (jest 6 rano) z obietnica większego po 10.00.
Idę na poranne oglądanie świętego miasta - ale spotykam umierające resztki dawnej świetności. Obskurne budynki, ciasne i brudne świątynie a słynne święte jezioro wyschnięte i zamienione w bajoro. Tylko pseudoświęci naganiacze i naciągacze są jak zawsze byli. Syf.

Po śniadaniu szukamy możliwości wyjechania stąd tego samego dnia, nawet nie zaglądając na miejsce targów wielbłądów (najsłynniejsze na świecie, zaczną się za 5 dni) ale okazuje się że wszystkie miejsca w autobusach zarezerwowane. Załapujemy się na zwykły autobus do Jaipuru licząc, że tam coś złapiemy do Agry. Wyjeżdżamy z Puszkaru o 15.00, o 19.00 jesteśmy w Jaipurze, autobus do Agry startuje o 23.00 a na miejscu będziemy około 5 rano. Półtorej dnia w podróży.

Od Indie 3x - www.patrze.blogspot.com

Rano w Agrze orientuję się że w nocy skradziono mi aparat.
Zasnąłem odkładając plecak na półkę zamiast mieć go stale przy sobie, choć od dawna wiem że nie wolno tego robić w Indiach. a jednak. niewypowiedzianie bolesna lekcja.

słyszę i kosztuję

2009-10-18T15:31:00.001+02:00

słuch mi wrócił. to spaceruje dalej. i bliżej. jutro pojedziemy dalej może do Puszkar.

Dziś znalazłem innych duchowych ludzi co to zamiast turbanów i nigdy nie ścinanych włosów mieli łyse głowy. Ich szef po chwili wskazał mnie głową i jeden z mnichów(?) przyniósł mi kubeczek kawy z mlekiem. słodka i dobra. ale po chwili zastanowiłem się skąd mieli wodę. Bo mieszkają nad jeziorem, kąpią się w nimi biorą wodę - mam nadzieję, że jedynie do świętych ablucji a nie do kawy.

a tu idzie po wodę

jeszcze mały pokaz działań tutejszych dzieci. dwa kawałki metalu (coś jak gwóźdź-dłuto i sztabka) oraz kawałek kamienia. nie dla przyjemności to robią niestety.

Happy Divali!

2009-10-17T13:34:00.004+02:00

Happy Divali! Szczęśliwego Divali.
Szcześliwego Nowego Roku i Bożego Narodzenia w jednym. Dziel się ciastkami, hałasuj i smiej!
Wszystkiego dobrego dla wszystkich.

Święto więc nic nie robimy. Oczywiście poza jedzeniem. Apple Crumblle brzmi świetnie i tak smakuje. Pizza bardzo OK. Lody? Kto powiedział aby w Indiach nie jeść lodów? Lody są super. I tak dalej. Kobiety i dziewczynki malują przed drzwiami znaki zachęty aby bogowie odwiedzili ich dom dziś w nocy przynosząc szczęście na kolejny rok, z tego powodu będą też zapalać wieczorem lampki. Niektóre już teraz, w środku dnia puszcza na wodę lampki oliwne. Spokój przerywają tylko dramatrycznie głośne wybuchy - dzieciaki mają petardy i bomby hukowe z lubością rzucając je w wąskie uliczki pod nogi sobie nawzajem i nam. Ha ha, zabawa trwa.

Jak mówi Magia hindusom pomyliło się światło z dźwiękiem. Rzeczywiście zamiast kolorowych sztucznych ogni (których też jest sporo i od kilku dni zakwitają każdego wieczora na niebie) preferują bomby hukowe. Czuje się jak w oblężonym Bejrucie. (Nigdy nie byłem w Bejrucie tym bardziej podczas oblężenia ale to jedyne rozsądne skojarzenie jakie mam). Walą strasznie i non stop! Stojąc na dachu hotelu docierają do mnie wybuchy z każdej strony miasta z bliska, kilka na sekundę, z daleka, z sąsiedniego dachu i z wąskiego korytarza przed naszym budynkiem, z prawej, z lewej, z naprzeciwka i z tyłu, niebo zapala się na czerwono i zielono, białe fontanny światła rozkwitają na dachach i placykach. Ściany drżą i wibrują, niekiedy idąc uliczka wybuchy są tak mocne że czuje na sobie uderzenie podmuchu ściany powietrza. Tracę słuch w lewym uchu od wybuchu w bramie, przez która przechodziłem, hindusi się śmieją "to nic, to nic", mówią, "happy Divali!".
Mają pełną akceptacje do tego stanu wojny, petardy rzucają czteroletnie dzieci i bardzo dojrzali panowie, i żaby było ciekawej - nie ma jednego czasu na odpalenie. Nawałnica trwa cały dzień, nasila się około 18 a kończy po 1 w nocy.

Budzę się rano - częstotliwość wybuchów zmalała, wstrząsa pokojem raz na minutę, jest dziewiąta, nadal nie słyszę na lewe ucho i szumi mi w głowie.

Udajpur tour

2009-10-17T13:32:00.002+02:00

Dzień zwiedzania.

Olbrzymi kompleks pałacowy City Palace (wow!),

(wyobraźcie sobie sale o posadzce z płytek z polerowanego złota, na ścianach mozaika ze szkiełek a na suficie kopuła luster. A w środku zapalone sto świec. Albo sale rozkoszy, albo...)

Ogrody dam dworu (malutkie, nie warto), Park Nehru na wyspie (ha ha tylko dla podróżników z dużą wyobraźnią, trochę jak z lat siedemdziesiatych, zbudowany z rozmachem Gierka ale dawno już zapomniany) , rajastańskie tańce ludowe w zabytkowej Bhagore Ki Haveli (na bardzo dobrym poziomie, widowiskowe!). Tańczyli faceci jakieś przedstawienie legendy, kukiełki, potem kobiety z oliwnymi lampami na głowie a na koniec starsza i solidna baba - i to było coś!

Kobieta wyczyniała cuda taneczne z wazą na głowie a potem dołożyła drugą. Gdy doszła do sześciu wiedziałem że nie jest to zwykły taniec, a kiedy wystąpiła z dziewięcioma (miała piramidę waz na głowie w sumie wyższą od niej samej) to był już istny cyrk. Dodatkowo z tym wszystkim balansowała na krawędzi patelni przestępując z nogi na nogę, deptała potłuczone szkło i tak dalej. Widzowie - turyści z oczami otwartymi przerażeniem to też był niezły widok.

Wieczorem wszyscy lokalsi w odświętnych strojach odwiedzają hinduistyczne świątynie, nastrój radości coraz wyraźniejszy, juro Divali. Spacerujemy.

perła Udajpur

2009-10-17T13:30:00.001+02:00

Bajkowa perła rozłożona nad jeziorem Pic stała się dla nas osiągalna po 7 godzinach jazdy autobusem przez lekko górzyste tereny południowo-zachodniego Rajastanu . Zdecydowaliśmy jechać pierwszym porannym autobusem (5.30) - uniknęliśmy porannych korków i skwaru popołudnia, mając możliwość pooglądania krajobrazów i ludzi na przydrożnych przystankach, podczas 10 minutowych przerw na czai.

W autobusach najlepsze miejsca są po prawej stronie z przodu tj. tuż za kierowcą. Najwięcej miejsca na nogi a podręczne plecaki da się często upchnąć za fotelem kierowcy. Zależnie od rodzaju autobusu mogą to być numery miejsc 5-6, lub chyba 3-5. Nasz autobus typu delux (przypomnę: 273 km jechaliśmy 7 godzin) miał bagażnik z tyłu ! co prawda bez zamka i pełen rdzy oraz brudu ale jednak, i wyglądał tak

Udajpur piękny.
Dużo spokojniej, stare miasto tworzy plątanina ciasnych uliczek, a ilość pałaców i haveli nad jeziorem przyprawia o zawrót głowy. Rozsiadamy się tu wygodnie by zostać kilka dni, poznajemy uliczki i mieszkańców. Wielkimi krokami zbliża się Divali.

Forteca Jodhpur

2009-10-17T08:09:00.001+02:00

Błękitne miasto słynące z jednolicie pomalowanych na błękitny odcień ścian domów wyblakło i obłuszczyło swą farbę podobnie jak ściany domów. Na szczęście jest tu jeszcze słynny na całe Indie Fort Mehrangarh (Majestatyczny fort) który w pełni zasługuje na swą nazwę. Olbrzymi, położony na 125 metrowym wzgórzu góruje nad miastem.

Zachowany w świetnym stanie, chyba nigdy nie zdobyty, z wyposażonymi wnętrzami muzeum wart zwiedzenia z audio przewodnikiem. I to jedyna naprawdę sensowana atrakcja tego miasta.
Nasze zamki wielkością i wystrojem wnętrz są w innej lidze.

Unikać należy jednego z największych na świecie prywatnych pałaców tj zbudowanego w 1929 Umaid Bhawan Palace (reklamowany jako ostatni wspaniały pałac Indii) - za 50 rupii wpuszczają do 4 sal i tyle. Część zarezerwowana dla właścicieli , a większość przeznaczona na hotel (ceny od 200 do 1000 dolarów za noc, zapraszamy).

Wieczorem rozmawiamy z właścicielami jednego z guest houseów - kiedyś Diwali, zbliżające się właśnie wielkie hinduskie święto obchodzono 20 dni, spotykając się z sąsiadami, darując słodycze paląc ognie - obecnie zmieniło się ono w 2-3 dniowy czas spotkań w gronie najbliższej rodziny. Dawne czasy, eh… ponarzekaliśmy.
Przy okazji zdjęcie jego żony w roboczym, kuchennym stroju (właśnie obiera czosnek)

A nad nami górował Fort

na wielbłąda!

2009-10-13T17:55:00.000+02:00

W połowie dnia wyruszamy na camel safari - najpierw dojazd jeepem z oglądaniem kilku miejsc (wioski, lokalny dom, oaza)

a potem załadunek na wielbłądy i płyniemy. Pomalutku i dostojnie - i bardzo wygodnie. Dopiero gdy wielbłądy wchodzą w kłus robi się trudno i dłużej niż kilka minut nie da się tego znieść.

Tutejsza pustynia to taka bardziej sawanna ale i tak jest fajnie. Na nocleg docieramy na diunę, zdążając idealnie na zachód słońca. Wycieczka jest kameralna - nas dwoje + przewodnik to jest 3 wielbłądy ale w obozowisku dodatkowo jest kucharz i kierowca jeepa. Na wydmie ustawiają łóżka z materacami, i tak oto mamy najbardziej przestronny pokój świata. Kucharz szykuje kolacje i jest po horyzont cisza. W nocy poza gwiazdami i księżycem atakuje nas dziki pies ale przewodnik dzielnie czuwa i chroni. Zabawa przednia. Wstaje o 6 rano akurat na wschód słońca, pięknie. W dzień 35-38 stopni, w nocy 25. Po śniadaniu jeszcze godzinna przejażdżka wielbłądami a potem powrót jeepem.

W przewodnikach różnie piszą o safari - na pewno warto wykupić u renomowanych organizatorów i zapłacić więcej - masz wtedy gwarancje że unikniesz zatłoczonych i pełnych śmieci najbardziej popularnych wydm i przez moment pobędziesz sam na sam z gwiazdami. Kupując safarii w hotelu gdzie mieszkasz (Desert Boys jest polecanym organizatorem) nie zapłacisz za pokój w nocy kiedy spisz na pustyni pod warunkiem że się wylogujesz z pokoju (bagaże przechowają). Ja oczywiście pokoju nie opuściłem ale wytłumaczyłem się niezrozumieniem tych zasad - i jednak nie skasowali za tą noc.

Jaisalmer - w sercu pustyni

2009-10-11T18:04:00.004+02:00

O północy (23.57, Delhi-Jaisalmer Express, nr 4059) pakujemy się do sleepera (wagony klimatyzowane z 3 łóżkami tj 3 Tier AC). Łóżka wąskie, trzy na jednej ściance "przedziału" czyli poprzecznie do wagonu, 3 na drugiej i dwa ułożone na drugiej ścianie wagonu tj. wzdłuż wagonu), krótkie jak na mój wzrost i karaluchy jak w każdym sypialnym w Indiach.

Pomimo tego trudno o lepszy, tani środek transportu, w cenie pościel i koce, w każdym wagonie wojskowy dla bezpieczeństwa. Autobus nie daje tej wygody, samolot dużo droższy, a karaluchy głównie chodzą po podłodze (a nawet czasem jeśli po ścianach to nie są specjalnie groźne).

Jedziemy do Jaisalmer, pustynnego średniowiecznego miasta, które rozkwitło jako znany ośrodek handlu dzięki korzystnej lokalizacji na trasie karawan z Azji Mniejszej. Przykładowo, jedna z kupieckich rodzin z tego miasta miała w całej Azji 350 sklepów, handlując głównie opium, złotem i srebrem. Tego typu kupcy budowali swe domy zdobiąc je jak pałace - w całym Rajastanie jest ich bardzo wiele (to tzw haveli).

Na miejscu mamy być o 11.00 rano (docieramy o 12.30), za oknem robi się jeszcze bardziej sucho, klima w pociągu nie pozwala poczuć temperatury, ale wystarczy wyjść do przedsionka wagonu by powietrze z wielkiej suszarki do włosów natychmiast objęło cie swym gorącym uściskiem.

Zamawianie hotelu przez internet ma jedną podstawową korzyść - z dworca odbiera cię kierowca i przeprowadza przez tłum naganiaczy (ale ci tutejsi są wielokrotnie mniej narzucający się niż w Delhi) wioząc wprost do pokoju a dokładniej pod zimny prysznic. Desert Boys GH to wspaniała średniowieczna willa ze złotego piaskowca mieszcząca się w zachodniej części fortu. Taras naszego pokoju jest na szczycie murów fortu. Nieprawdopodobne wnętrza jedyne skojarzenia to maroko i styl arabski: masywne mury, otwory okienne bez szyb zamykane na drewniane okiennice, ciężkie drewniane drzwi, wielkie łoża na podwyzszeniach i niskie stoliki przy których siedzi się na matach. Bajkowe miejsce. Targuje pokój nr 30 z 650 na 550 rupii, mamy do dyspozycji taras wewnętrzny z siedziskiem i zewnętrzny n a murach z huśtawką i widokiem na zachód słońca.

Fort jest niesamowity!
Pałac zwiedzamy z audioprzewodnikiem (legendy, historia i muzyka) co jest fajnym rozwiązaniem. Poza obrębem fortu są dwie polecane do zobaczenia zabytkowe haveli - ta bliżej fortu zwiedzana z przewodnikiem w cenie taniego biletu - opowiadającym szczegółowo jak były budowane wille bez wody i cementu, jak broniono się przed złoczyńcami oraz jak tu kiedyś wyglądało życie (ze szczegółami typu podcieranie się po toalecie piaskiem, w końcu jesteśmy na pustyni) a druga imponująca wielkością i wyglądem oraz świetnym stanem. Koniecznie trzeba ją zobaczyć.

do rajastanu!

2009-10-11T18:03:00.002+02:00

"W Radżastanie każdemu stanie!". Budzę się z tą złotą myślą reklamującą mój przyszły przewodnik po tym pustynnym regionie Indii - wstając 4.30 rano na pociąg. Znajdujemy bez kłopotu peron i ładujemy się do luksusowego Shatabdi Ekspresu (nr 2015, platform 2, New Dehli Station). W pociągu w cenie 465 rupii (28 zł) mamy: fotele lotnicze, klimatyzowany wagon, serwowaną bezpłatnie herbatę z ciasteczkami, obiad (oczywiście przy rezerwacji biletu określasz czy wegetariański), sok, jeszcze herbatę i 1,5 litrową butlę wody.
Do Jaipuru pociąg jedzie niecałe 5 godzin (od 6.05 do 10.45) a krajobraz za oknem z każdym kilometrem staje się coraz bardziej skalisty i suchy.

W Jaipurze zarezerwowałem dwuosobowy pokój w polecanym Pearl Palace za 700 rupii na dobę tj.21 zł za osobę - ale jak na warunki plecakowiczów - to rozrzutność i burżuazja. Ma mieć łazienkę, schładzane powietrze, TV, telefon itp. Zobaczymy

Dworzec oszołomił kolorowymi kobietami w przecudnych strojach. Pokój bardzo ładny (wlot schładzanego powietrza jest ale nie działa podobnie jak telewizor), łazienka najlepsza jak dotąd w Indiach, hotel piękny. Pełen stylowych mebli, obrazów, świateł z bardzo dobrą, smaczną i czystą, "dizajnerską" restauracją na dachu (peacoc restourant). Bardzo wart polecenia.

Udało nam się też pozwiedzać - Jantar Mantar świetne obserwatorium astronomiczne pod gołym niebem z największym zegarem słonecznym świata (30 metrów) w zdecydowanie lepszym stanie niż to w Delhi, oraz Hawal Mahal - Pałac Wiatrów i trochę drobiazgów.

Hawa Mahal

Jaipur rzeczywiście nie jest turystycznie przyjazny - mocno zatłoczone miasto, z dużymi odległościami między atrakcjami i brakiem spokojnego klimatycznego centrum, ale same budowle bardzo ciekawe.
Polecany w przewodnikach Lassiwalla - najstarszy sklep w Jaipur i podobno miejsce gdzie sprzedają najlepsze lassi w Indiach nie dał nam szansy się o tym przekonać. Ciasna wnęka (1,5 metra szerokości na 5 głębokości) mieszcząca 4 stoliczki, z misa jogurtu od strony wejścia i ulicy i przerażający atak brudu dookoła absolutnie nie zachęcił nas do skosztowania jak smakuje to właśnie lassi. Zdecydowanie w Indiach lepiej nie widzieć w jakich warunkach potrawy są przygotowywane.

Rankiem jedziemy do Fortu Amber - i to jest pałac, który koniecznie trzeba zobaczyć będąc w okolicy. Majestatyczny, obronny a jednocześnie pięknie wykonany, w malowniczym otoczeniu gór. Jak zawsze w Indiach - tu też warto być zaraz po otwarciu - jest wtedy stosunkowo chłodniej i zdecydowanie mniej tłoczno. Gdy wychodziliśmy ok. 11 do fortu waliły już straszne tłumy (głównie wycieczek hindusów)

Położony kawałek wyżej Jaghart Fort, każdy kto nie jest zaawansowanym miłośnikiem budowli fortyfikacyjnych (w zasadzie nic więcej tam nie ma) spokojnie może sobie odpuścić. Nie mamy już siły na Tygrysi Fort ani widoki Jaipuru o zachodzie słońca, temperatura mocno męczy.

na pierwszym planie Amber, w tle Jaghart

Od Indie trzeci raz

do indii trzeci raz

2009-10-11T17:48:00.001+02:00

Wylot jak zawsze z przygodami.
Lecimy Lufthansą co pokazuje mi nowe standardy obsługi pasażera w porównaniu do bukowania biletów przez agenta w Aerofłocie lub Finnair'ze. Po pierwsze wybieram sobie przez internet miejsca w samolocie, rezerwuje posiłek (mogę wybierać pomiędzy wegetariańskim zachodnim, wegetariańskim azjatyckim, pozbawionym ryb, pozbawionym mleka i chyba bezglutenowym), odprawiam się sam przez stronę www, co oszczędza czas na lotnisku, a dodatkowo jeszcze mnie na dzień przed wylotem informują o prognozie pogody dla Delhi na najbliższe dni. To robi wrażenie ale też rozleniwia.
Rano w dzień wylotu zastanawiamy się o której jechać na lotnisko, na dwie godziny przed? Nie, no przecież mamy załatwione formalności, to na godzinę przed wystarczy. Ile może jechać taksówka z Ursynowa na Okęcie, 15 minut? pytam Magdę. Jasne - potwierdza. Jechała 45 minut błądząc po drodze po polach (skrótem objedziemy korki - rzucił taksiarz, ale potem widząc moja minę zamiast 45 zł z licznika zaproponował że weźmie 25 za swoją głupotę. Zgodziłem się zgodnie.)
Wpadamy na lotnisko - nikogo przy odprawie, potem idealnie na czas boarding i fru do Frankfurtu. To rzeczywiście wielkie lotnisko z gate B do gate C szliśmy jakieś 25 minut. Truchtem.

Samolot Wawa- Frankfurt najbardziej komfortowy z dotychczasowych, zresztą podobnie jak ten do Delhi (Boeing 747-400)

Na lotnisku odbiera nas umówiony przez hotel taksówkarz, dzielnie czekał prawie 2 godziny (od lądowania poprzez kontrole i czekanie na bagaże) i wiezie do hotelu w stylu delhijskim, z wciskaniem się między auta, trąbieniem i ostrzeganiem długimi światłami. Próbuje wymusić napiwek chce 2-3 euro, odmawia 10 czy 20 rupii. Jego wola - nie dostaje więc nic. Jednak pomysł aby rezerwować sobie hotel przez internet i załatwiać odbiór z dworca jest świetny - nie ma kłopotu z taksówkami i szukaniem w środku nocy wolnych miejsc.

Rankiem kupując bilety na najbliższe dwa przejazdy pociągami (do Jaipuru i potem do Jaisalmeru) - zauważam nowe metody naciągania turystów. Do starych zaliczam wskazywanie innej lokalizacji Biura Rezerwacji biletów lub informowanie że to opisane w przewodniku już nie działa i jest zamknięte, nowe: jeden pan życzliwie wskazuje prawie poprawną drogę do Biura tj. schodami w górę (bo biuro jest na 1 piętrze dworca) - tylko że akurat nie tymi właściwymi schodami, a takimi które prowadzą na kładkę na perony. Tam przy bramce czeka inny z długopisem udając urzędnika pyta czy mamy bilety i nie chce przepuścić dalej (wszyscy próbują wymusić zakupu biletów za ich pośrednictwem lub udowodnić, że te które masz są nieważne). Wystarczy jednak go zignorować (lub krzyknąć ) aby ominąć i trafić tam gdzie trzeba.

Aby uniknąć hałasu Delhi idziemy do Grobowca Humajuna oraz znanych z zakochanych par, Ogrodów Lodich, gdzie można poleżeć na trawie i obserwować dziesiątki ptaków (nisko krążą myszołowy lub cos podobnego, jest też sporo przepięknych zielonych papug)

ostatnie porządki

2009-10-05T21:39:00.000+02:00

czyli kilka zdjęć z jednej godziny w parku, centrum warszawy

nabieram oddech przed dwoma miesiącami włóczęgi

2009-10-01T21:20:00.000+02:00

ostatnie fotony stąd. pozbierane nad morzem razem z tym świeżym oddechem od wielkiej wody której nie będzie tam gdzie jadę. a co będzie?

piasek, stare stare rajastańskie forty, wielbłądy. upalone blaski taj mahal. będa nepalskie himalaje. i tamci ludzie tak ludzcy. znowu.

ale na razie jeszcze tu.
na chwilkę.

miasto: Toruń

2009-09-15T22:07:00.000+02:00

to miasto ma klimat jak dom
nowe szkło (światło, światło) daje nowe spojrzenia.
o takie

portowe miasto gdynia

2009-09-08T18:39:00.002+02:00

tuż przed kolejnym nepalem, tuż przed kolejnymi indiami.
2 miesiące wyjazdu
ale jeszcze, póki co
zwykłe morze